Kategoria: Wyzwania

Nostalgia jest u nas gościem, ale czuje się często jaki u siebie. Przychodzi najczęściej bez pytania, jakbyśmy kiedyś dali jej pęk kluczy na naszą posesję, jak również do domu. A skoro już jest ? Szukam dzisiaj odpowiedzi na kilka z nią pytań związanych.
Nostalgia o drugim imieniu Tęsknota, na trzecie Melancholia sobie wybrała. Ona zazwyczaj nie jest samotna. Tak sobie to sama spryciula obmyśliła. Nostalgia parami chodzi i najczęściej towarzyszy jej uczucie, z którego się narodziła. Czasami idzie w parze z tęsknotą drugiego. Czasami jest to marzenie posiadania czegoś wyjątkowego albo chęć przywrócenia czegoś starego. Bardzo często tęsknimy za czymś, jeszcze częściej za bliską naszemu sercu osobą.

Zadałam pytanie: Za czym tęsknisz ?
Otrzymałam od ludzi różne odpowiedzi. Dobra kawa czy błogie chwile w miejscu, gdzie człowiek może zapomnieć o wszystkim i gdzie przyniosą do łóżka śniadanie. Ukochana ławeczka i jeszcze bardziej ukochane miejsce, w którym stoi. Bliska nam osoba, której nie możemy w danym momencie dotknąć czy przytulić, chociaż potrzeba przyszła. Tęsknimy za tym, co duże i małe. Za tym, co materią i za tym, co żywe.

Kto z nostalgią w parze chodzi ?
Tęsknota „że coś się mogło zrobić inaczej” — chodzi w parze z żalem. Tęsknota za osobą, która odeszła — kumpluje się z bólem. Tęsknota za ukochaną — zaprzyjaźni się z miłością.

Jak ją czujemy ?
Czasami delikatnie jakby muskała wnętrze Twojego ciała. Miejscami tylko. Jakby lekki wiatr tańczył i obracał się w klatce piersiowej zamiast pod koszulą. Upatruje sobie bardziej lewą stronę gdzie serce, które rytm jej wygrywa. Trwa i trwa. Towarzyszy nam i nie daje się skupić, gdy płacimy przy kasie sklepowej. Towarzyszy przy rozmowie z inną osobą, z którą jesteśmy, a w rzeczywistości jesteśmy zupełnie myślami gdzie indziej. Jest z nami w toalecie i kuchni gdzie czasami coś z braku uwagi, rozsypiesz albo rozlejesz — bo tęsknisz. Jest podczas ważnego wydarzenia i wzmaga stres, chociaż wtedy spokoju dużo potrzeba.
Często nostalgia zaczepi o koniuszki palców, poczujesz mrowienie. Gdy jest figlarna i ma więcej czasu, po całym ciele ciarki przechodzą. Jakby na kartce  świetliki niegroźne rozsypał i poprzyklejał, a potem tą kartką od nóg aż do głowy przeciągał przez wnętrze całego ciała, zatrzymując się w podbrzuszu sercu czy tchawicy. W tych miejscach dreszcze odczuwasz mocniejsze. Często nie patyczkuje się z nami, robi to bardzo sprytnie. Porusza się jak energiczny kierowca na drodze. Potrafi być szybka jak pędziwiatr. Wtedy przeszywa ciało na wskroś w sekundę. Zna każdy zakątek naszego wnętrza, więc przychodzi jej to z łatwością. Czasami znowu wróci symbolicznie. Jak niebiański motyl, muśnie i połaskocze w żołądku. Wtedy o coś drobnego prosi. Chociażby kawkę wspomnianą. Gdy jednak zaczepia o miejsca intymne, znaczy, że coś ma się na rzeczy. Wtedy w grę wchodzi jak nic druga osoba.
Czasami, gdy Tęsknica humoru nie ma, objada się i jest ociężała. Również my ten ciężar w tym samym miejscu czujemy. Bywa, że zamyka się przed światem, wtedy trudniej oddech głęboki złapać. Jej ciężko więc i nam się ciężko robi na sercu.
A co gdy tęsknota dwie bliskie osoby w tym samym czasie dopada ? Kiedy daleko są, a nawet blisko, tylko widzieć się nie mogą ? Tęsknota zaczyna chorować. Dostaje dreszczy, które również odczujesz. Twoje hormony nie są wtedy obojętne. W skrajnych przypadkach masz wrażenie, że cały świat zaczyna chorować. Zdarza się, że ludzie lądują wtedy w łóżku z myślą, że tylko sen będzie najlepszym rozwiązaniem.

Jaka jest tęsknota ?
Nieprzewidywalna. Zazwyczaj lubi jak się nią interesujesz. Nie lubi być samotna. Trudno się przy niej skupić na pracy, nauce czy ćwiczeniach. A jeszcze trudniej nic nie robić, bo wtedy na niej całkowicie skupisz uwagę.

Jak wygląda ?
Jest niewielkich rozmiarów, za to moc ma wielką.

Jak długo żyje Tęsknotka ?
Tyle ile potrzeba. Dopóki ją pielęgnujemy i dopóty nie dopnie swego.

Gdzie ją można spotkać ?
Mieszka często w Twojej głowie. Takie podaje miejsce stałego pobytu. Czasami, gdy jej lokalizacja nie odpowiada i życie w wielkim mieście nie przeszkadza, blisko serca zamieszka. Kiedy stwierdza, że lepiej jej będzie tam, gdzie ciepło, gniazdo uwije w brzuchu.

Czy nostalgia to coś złego ?
Po co ją od razu tak oceniać. Przy niej cele nowe sobie wyznaczamy, przy niej dążymy do niemożliwego, bo na końcu drogi gdzieś często szczęście widzimy w oddali. Motywuje nas niejednokrotnie. Zachęca do niemożliwego. Bo tak naprawdę nie chce być towarzyszem naszego życia przez cały czas. Ma następne ważne zadania. Czeka jednak, aż zrobimy jakiś ruch. Cierpliwie zachęca albo postraszy troszkę, żeby nie stać w miejscu. Cieszy się z nami, gdy wyzwania jest kres, gdy zaspokoimy potrzeby. Gdy na koncie zobaczysz wymarzoną cyfrę lub ktoś bliski wraca z podróży.
Czujesz, jaka jest spokojna ? Jakby jej nie było. Słyszę ciche uff ! Wypowiadane przez Tęsknotkę, gdzieś z wnętrza. Teraz mogę spokojnie zając się innymi sprawami, zrobić sobie wakacje lub zwyczajnie wtulić gdzieś i zasnąć.
Wewnętrzne „Ja” potwierdza: Dobrze mieć w tęsknocie przyjaciela, a nie wroga. Dobrze, że jest. Bo co gdyby jej nie było? Jest potwierdzeniem, że mamy marzenia, cele, o których wspominałam albo że kochamy lub jesteśmy kochani a może jedno i drugie na raz ?

Coś mi się wbiło. Ja to mam szczęście, pomyślałam. I patrzę na śrubę, której spodobała się moja opona. Toć znalazła sobie miejsce, znowu myśl przyszła. Skąd się wzięła, nie wiem. Wolę nie wnikać. Wygląda finezyjnie i nie pozwala bestia się ruszyć, bo syczy. No to nie ruszam i jadę dalej.
Myślicie sobie: Co zrobi teraz kobitka jak ja, w dodatku blondynka ? Nie powiem. Wyzwaniu podołam. Tak po kobiecemu to zrobię i bez przemocy żadnej. Przy okazji dwa czy trzy przykłady o niewiastach w samochodzie, napiszę. Bo przecież za kierownicą co najmniej tyle kobiet co mężczyzn. A i różne opinie o kobietach chodzą. A po co pytam, na co ?

Poznałam kiedyś młodą dziewczynę. Ma zawsze pozytywne nastawienie i wszystko przyjmuje na tak. Bliska mi jak córka, chociaż rzadko widuję. Najpierw ją zapytano: Jeździłaś dostawczym samochodem?. Przytaknęła głową twierdząco. Podstawiono jej pod nos najdłuższy z długich samochód dostawczych. Do tego bukmankę z koniem doczepiono, bo w samochodzie dla czworonożnego zwierzaka co pół tony waży, miejsce się nie znalazło. Byłam świadkiem, jak popatrzyła, uśmiechnęła się i wsiadła za kierownicę. Rondo objechała, a potem pół Polski i wróciła cało i zdrowo. Dowiedziałam się potem, że takim długim wcześniej nie jeździła, ale różnicy wielkiej nie widzi. Trzeba tylko większe łuki robić. Co prawda to prawda.

Przyglądam się nastolatce, która robi prawo jazdy i zdaje za pierwszym razem. Jeździ przez 3 miesiące, czym popadnie i nagle stwierdza, że potrzebuje dorobić dokumenty na przyczepę. Następny kurs na szybkiego robi i zdaje również za pierwszym podejściem. Znacie takie ? Ja tak.

Są kobiety, które nie mając blisko siebie mężczyzny, same robią przeglądy i koła zmieniają, jak trzeba. Znają budowę samochodu, bo zawsze może się wiedza przydać. Samowystarczalne.

Na drodze widuję kobiety na motorach. Płynnie zakręty pokonują. Prędkości się nie boją. Albo takie, którym za kierownicy prawie główek nie widać, bo one takie malutkie a samochód ogromny.

Mogłabym przypadków mnożyć i mnożyć. Nie o udowadnianie tu chodzi i nie o to, kto lepszy kto gorszy. Bardziej może po to, aby każdy się zastanowił chwilkę, czy wrzucanie do wspólnego wora to takie humanitarne ?
Na drodze każdy orze jak może. Za kierownica dużo zależy od podejścia i praktyki. Wszyscy mamy ten sam start. Za kierownicą każdy z nas ma mniej lub więcej szczęścia, bez względu na płeć i na to, z jakiego jest miasta. Jak ktoś się ślimaczy wg Ciebie, nie rusza od razu na zielonym, albo nie z tego pasa skręca. Cóż wyjątkowość co wyzwaniem dla nas jest, również na drodze się spotyka.

A co do opony i gwoździa.
No dobrze powiem Wam. Opony wymienię na zimowe. Gwoździa w spokoju zostawię. Skoro się tak polubili na drodze, do ich szczęścia stawać nie będę. Ona bez niego nic nie będzie warta. A on bez niej co bidula pocznie i nieszczęśnik co szczęścia miał troszkę, że ją spotkał ?
Takie tam myślenie. My baby czasami tak mamy.

Dzisiaj usłyszałam pytanie: Kto daje wybór małolatowi? Na buzi osoby pytającej zobaczyłam lekki uśmiech. W powietrzu wirowały słowa niewypowiedziane: Postukaj się po głowie.
Zrozumiałam, że każdy, kto dopuszcza, aby dziecko miało coś do powiedzenia, a takich osób jest pewnie mało, jest nie lada odmieńcem.
Odpowiedziałam Sobie szybko.
Dzieciom nie daje się wyborów. Ten jednak, co kocha i szanuje, wysłucha kilkulatka cierpliwie. Posłucha argumentów. Bo nie jeden maluch logiczniej myśli od dorosłego. Niejeden proste ma myślenie. Nie jeden ma większą odwagę. Nie jeden nie wie, co to przed nowym strach. Dziecko ma niesamowite cechy. Między innymi ciekawość i chęć poznawania świata oraz tego, co jeszcze nieznane.

Przykład rozmowy mamy z dzieckiem:

– Dzieci są bardzo mądre.

Chwila zastanowienia i padają słowa:

– Ty też jesteś mądra.

– Dlaczego ?

– Bo jesteś dzieckiem. Dzieckiem swojej mamy.

Kiedy już wszystkiego się wysłucha i stwierdzi fakt, że w tym, co mówi dziecko, jest dużo logiki, podejmuje się decyzję. I to już jest wybór dorosłego.

Kiedy okazuje się, że decyzja, którą podjęto, nie była do końca słuszna, dorosłego ocenia się jako niepoważnego. A ilu dorosłych nie podejmuje w ogóle decyzji, żeby unikać porażek ? Ilu boi się wyjść ze strefy komfortu? Ilu podejmuje decyzje tylko na podstawie własnych doświadczeń lub – co gorsza – własnego widzimisię ?

W życiu każdy ma prawo powiedzieć, czego chce. W życiu może mylić się i dziecko i rodzic. Najważniejsze to próbować. Czyja będzie prawda i kogo na wierzchu? Nigdy nie wiemy. Jeśli cokolwiek pójdzie nie po myśli, pamiętajcie: MOŻNA ZMIENIAĆ, można ulepszać i poprawiać. Na nowo decydować. Bo liczy się komfort i dobro.

I to, co powtarzam często:
Każda decyzja jest dobra na dany moment. Najlepsza. Podejmując ją, zawsze chcemy jak najlepiej. A że życie płata nam czasami figla, to już swoją drogą.

Pierwszy dzień kalendarzowej jesieni astronomicznej czuje się w powietrzu. Zewsząd słyszę: Ale zimno. Brr. Chusteczki idą w ruch, bo delikatne nochale pierwszy objaw przeziębienia wykazują. Ktoś obok kicha. A ja tak nie chcę. Jestem na basenie, gdzie w wodzie na początku również chłodno. Tu nabieram odporności. Niektórzy mówią, że wodą się bawię. I mają rację. To moja recepta na dni, które chciałabym, żeby były lepsze, a z jakiegoś powodu nie są. Wychodząc napotykam duszyczkę. Na twarzy zmęczenie z zadowoleniem się przeplata. Wyszła z wody. Jej ciało pachnie chlorem. Pada pytanie co z nowymi wpisami. Cicho jakoś się zrobiło. Wczoraj padło to samo z ust innej osoby. Oczy mi się szerzej otwierają.

Wiecie? Założyłam bloga z myślą, że od czasu do czasu coś napiszę. Może inni będą chcieli czytać. Kiedy słyszę zapytania o nowe posty lub słowa zachęty, za chmur słońce wychodzi, choć na dworze zimno i jeszcze przed momentem padało. Rośnie energia, a tematy rodzą się na miejscu. O czym, więc miałoby być dzisiaj? O czym pisać? Miało być o ksywach ale, w oddali wśród szatniowych wieszaków obwieszonych już kurtkami ze względu na pogodę, słyszę sympatyczny głos: „O podwyżkach”. Tak, więc będzie o tym, kiedy w portfelu więcej i jak się czujemy gdy pieniążków mniej.

Kiedy patrzymy na własne konto, na którym pojawia się większa niż zazwyczaj cyfra, na naszych buziach widać banana, a w sercach radość zakwita. No bo przecież pieniądze niby nie takie ważne, bo zdrowie i takie tam, a jednak jakoś tak się przydają. I o tym warto oczywiście pamiętać. Takie własne zapracowane i te niespodziewane lub ciężko jako premia wypracowane. A jak wygrane to jeszcze większe szczęście, że się takie szczęście miało. Podwyżki w takim znaczeniu cieszą. Są świadectwem, że jesteśmy czegoś warci, że nas doceniono, że coś nam znowu wyszło, mamy odwagę, aby coś w życiu zmienić i aby próbować.

Są też podwyżki, które dają do myślenia. Te fuj i be co powodują, że musimy za coś dopłacać, przepłacać chociaż jeszcze tak niedawno było taniej. I to taniej nam pasowało, drożej już nie bardzo. Stoisz w sklepie, a tam Twoje ulubione słodyczki o kilka groszy poszły w górę. Cukieraski owszem smaczne, ale inna kwota przy produkcie, więc jakiś niesmak się pojawia. Albo wydaje Ci się, że tanio kupiłeś, a zaraz potem inną lepszą cenę w innym sklepie znajdujesz. Okazuje się, że drożej już chyba nigdzie nie ma. Przepłaciłeś, więc tupiesz nóżkami. Tu drożej, tam jeszcze. I jeszcze tam przykręcają śrubę. Nie mają litości. I jak tu żyć.

Patrzę na ludzi. Jest podekscytowanie. Niesmak, złość, rozgoryczenie i wiele pytań. Często pieniążków brakuje choć jeszcze niedawno starczało. Jest załamanie rąk, bo nam niewiele pozostaje do gadania. A i owszem. Kiedy mamy wpływ to go mamy. Zazwyczaj jednak stajemy przed faktem dokonanym. Możemy wejść w posiadanie czegoś lub zrezygnować z tego na raz i zawsze. Może przesadziłam. Na jakiś czas, kiedy emocje miną.

Słuchając ludzi uczymy się życia. Zdziwieni spoglądamy czasami inaczej. Mądre rozmowy dokładają się do naszych doświadczeń. Każdy nowy wyjazd z nowymi ludźmi to nie lada wiedza. Jeden wykorzysta to, aby móc plotkować inny, aby się czegoś cennego dowiedzieć i od życia nauczyć.

Na drodze spotykasz znajomego. Znasz go, ale raptem kilka razy było okazję go posłuchać. Wydawał się małomówny i nie taki po twojemu. Coś powiedział lub wykonał gest, który Ciebie obruszył. Szybka ocena. Potem jeszcze ktoś o nim coś dopowie i tak tworzy się historia człowieka. Twoja bajka w Twojej głowie. Ale jego historie są zupełnie inne. Jego nie wyglądają tak jak na Twoich obrazkach. Często to pasmo przygód i bólu. Kiedy go zaczynasz słuchać oczy Ci się otwierają. Odnajdujesz w jego poczynaniach decyzje, na które często Ty lub inni nie mogą się odważyć. Odkryjesz prawdę.

Płynę promem. Stanęłam w korytarzu. Miało być na chwileczkę okazało się, że rozmawialiśmy ponad godzinę. I nie było o pogodzie chociaż za oknem morze pokazywało co potrafi. Było o tym, co od życia w prezencie dostajemy. O tym jak w ferworze walki o lepszy byt łatwo w życiu coś przegapić. O pielęgnowaniu w związku. Dzieciach które się pojawiają. O dojrzałości, ale tej zupełnie innej niż w wieku lat 18. Momentach, w których człowiek czuje się zagubiony i szuka dystansu. Chwilach, gdzie chce coś zacząć od nowa, ale z sobą ma bagaż życiowych osiągnięć, którego ot tak się nie zostawia gdy głowa mądra.

Słuchałam. Przypomniałam Sobie moment żartów grupy dorosłych ludzi o kryzysie wieku średniego. Czy dopada każdego? Tego nie wiem. Warto jednak dostrzegać szczegóły. Czy słusznie nazwany? Ja nazywam ten moment drugą dojrzałością.

Rodzimy się i jesteśmy ciekawi świata. Zapatrzeni w naszych rodziców przestajemy robić w pieluchę, uczymy się raczkować, a, kiedy stajemy na nogi już trudno się zatrzymać. Żądni wrażeń za dziecka, ciekawi świata jako nastolatki. Wpadamy w dobre albo mniej dobre zdaniem naszych rodziców towarzystwo. To wiek pełen przygód, więc jak tu się zatrzymać. Końcówka szkoły i okres łapanek. Dziewczynki przeobrażają się w kobiety. Wychodzą z poczwarek jak motyle z kodem, w którym zapisano instynkt macierzyństwa. Nawet, kiedy w planach mają rozwój osobisty i pozostanie kimś wielkim, dobrze jeśli druga połowa do prokreacji będzie gdzieś blisko. Chłopcy zaraz po nich wychowani na tych co nie mogą płakać za chwilkę będą chcieli się wykazać jakimi są lwami czy tygrysami. U nich kod wygląda zupełnie inaczej. Chcą się sprawdzić jako przywódcy stada. Tak tworzą się pierwsze pary. A potem par jest coraz więcej. U jednych iskrzy miłość, więc związek ma duże szanse. U innych fakt, że przy tej osobie czuję się w miarę dobrze wystarczy, aby stworzyć związek. Naciski rodziców też mają znaczenie. Myśl, że dalsze poszukiwania spełzną na niczym i strach pozostania samotnym wystarczy, aby stanąć przed ślubnym kobiercem. Ci którzy nikogo nie mają kilka lat później przez wielu są postrzegani jako nieudacznicy albo podejrzewani, że coś z nimi nie tak. Rodzi się współczucie, a wraz z nim poczucie u tych ludzi, że faktycznie coś z nimi nie tak. Mało jest tych co się nie przejmują. Tych pewnych wyboru. Stając przed ślubnym kobiercem jesteśmy zachwyceni koleją rzeczy. Każdy będzie mógł się wykazać. Zawody rodzą się dużo później. Jakaś kobieta nie może urodzić, jakiś mężczyzna nie jest w stanie utrzymać rodziny. Z młodzieńczego marszu przechodzimy do biegu. Biegniemy po szczęście. Dla jednych to gromadka dzieci, dla innych duże pieniądze na koncie. Mężczyźni zakładają biznesy lub popadają w depresję. Kobiety zapatrzone w pociechy ogarniają jeszcze pracę. Trudno spisać wszystkie scenariusze. Wręcz niemożliwe.

Jedno co wynika z moich obserwacji to bieg do wyznaczonej mety. Bez oglądania się za Siebie, bez obserwowania co obok. Dla mnie druga dojrzałość to moment w życiu, kiedy po wielu latach stajemy po raz pierwszy w miejscu, a z nami zatrzymuje się nasza cała przeszłość. Bywa, że po chwilowym odpoczynku podążamy ta samą ścieżką. Bywa, że nasze życie staje na głowie. Dobrze wiedzieć o drugiej dojrzałości. Będziecie wiedzieli, kiedy nadchodzi. Ręczę Wam za to.

Usłyszałam słowa, które mi utkwiły w pamięci: Mamy dwoje uszu i jedne usta. Czy to przypadek? Nie. Korzystajmy z tego. Lubimy mówić, ale nauczmy się słuchać podwójnie. Ujrzymy świat w innych zwierciadłach. Dowiemy się często jaka jest prawda. Przestaniemy oceniać. Może polubimy tych, do których mieliśmy awers.

Zacznijmy od początku Najpierw jesteś sama. Masz wszystko na swoim miejscu. Twój dom wygląda po Twojemu. Porządkujesz do momentu aż czujesz, że w tym otoczeniu jest Ci dobrze. Ale samemu nie jest dobrze. Jesteśmy przecież zwierzęciem stadnym. Więc potem jest Was dwoje. Jest wspaniale. Podział obowiązków. Jako kobieta porządkujesz nadal i bierzesz pod skrzydła.

Opiekujesz się domem i nie tylko. Ot tak po prostu dbasz, bo jest to w Twojej naturze. A potem bywa, że jest Was troszkę więcej. Może dzieci i jeszcze chomik, bo wydaje się mało obsługowy. Do tego jakiegoś kotka przygarniesz. Zmieniasz dom na większy. Opuszczasz małe słodkie nieco ciasne mieszkanko, które całe ogarniałaś wzrokiem stojąc na środku. Większe mieszkanie czy duży dom daje przecież większe możliwości. Zakładasz ogród. Prac i obowiązków przybywa. Ty nadal wszystko ogarniasz.

Jeśli w domu są dzieci wtedy prania, suszenia, rozwieszania, składania, odnoszenia na swoje miejsce, mycia, szorowania, podlewania, wycierania, odkurzania, pieczenia i nie zapomnijcie o przytulaniu, jest coraz więcej. Mówisz przecież to naturalne i dziecku co chce zabawy odpowiadasz: Potem, bo teraz mamusia musi obiadek przygotować. Czasami pomoc płynie. Ale tylko Ty jedna, kobieta, Matka Polka wiesz ile pracy wszystko kosztuje. Nie zapominajmy, że w dobie równości pracujesz jeszcze na cały etat. Tylko Ty wiesz, że drugi jest gdy do domu wracasz.

Dom, więc lśni. Goście chwalą. Po latach przecież dochodzisz do wprawy. Potrafisz więcej i szybciej. Nawet potrafisz rozdzielać obowiązki, bo zaczynasz dostrzegać, że potrzebujesz pomocy. Że już tak wszystko się nie da nawet jakby się chciało, nawet jeśli jesteś obrotna, pracowita. Nawet jeśli masz pozytywne nastawienie. Główkujesz co z tym zrobić i pierwsze 3 pomysły przychodzą do głowy.

Do pomocy zjawi się babcia.

Jeśli mamy babcię blisko jesteśmy szczęściarzami. Podwójnymi gdy obok jest dziadek. Wszystkim dziatkom chylę czoła. To co robią jest nieocenione. Ale, zanim poprosimy bliskich warto pamiętać, że jesteśmy już samodzielne. Mamy swoje przyzwyczajenia. Wychowujemy po swojemu. Wszystko w domu po naszemu. A mama lub teściowa ? To kobiety z doświadczeniem. Wiedzą więcej niż my i Twoje dzieci chcą nauczyć własnych standardów i przekonań. Oj ciekawie to czasami wygląda. Pamiętaj dziadkowie są super, a jeśli ustalisz zasady na początku skorzystają na tym dzieci, skorzystasz Ty i Twoja druga połowa. Będzie tak super co najmniej potrójnie.

Zatrudnisz nianię lub pomoc domową.

Tutaj możesz już wymagać i będzie tak po Twojemu. Tylko znajdź taką co spełnia oczekiwania. Z pomocą różnie. Ideałów nie ma. A nawet jeśli jest przygotuj się na dłuższe poszukiwania. W końcu zjawia się ta wymarzona. Spędzasz z nią dużo czasu. Uczysz. Pokazujesz co i jak. Sprawdzasz. Delegujesz zadania. Rozliczasz się regularnie. Wszystko się już tak ładnie ułożyło, a jej za chwilę nie ma. Bo ona potrzebowała pracę przejściową albo za granicą więcej płacą lub Ty za dużo wymagałaś. No i szukasz od nowa. Przy tej opcji uzbrój się w cierpliwość. Naucz, że nic nie trwa wiecznie.

Dzielisz obowiązki między dzieci.

Czekasz i myślisz Sobie: Gdy dzieci dorosną będzie lżej. Pomogą. Bo widziały i wiedzą, że nic samo się nie robi. Nauczyłaś bycia dokładnym i odkładania na swoje miejsce. I doczekałaś się. Podejmujesz próbę. I tu często zaczynają się schody. Dzielisz zadania i spodziewasz się ideałów czy cudów. Patrzysz. Mija dzień, tydzień, miesiąc. Rodzą się zawody. Myśli przychodzą: Mieli pomóc, ale im się nie chciało, zrobili unik, tłumaczyli nie teraz, bo co innego coś muszą zrobić, przyjęli zasadę może mi się uda lub może kolejka ucieknie. No i nie potrafią tak jak Ty. Daj może dopuścić myśl, że nie mieli czasu, mieli ważniejsze powody. Że dzieci mają inne spojrzenie i inny odbiór. Dla Ciebie może coś byś nie tak, dla nich całkiem extra. Pamiętaj też, że dzieci muszą dojrzeć. Spojrzeć ile dają od Siebie i czy wszystko na ile je stać. W życiu tyle dostajemy ile dajemy. Ba. Dostajemy dużo więcej. To wiemy my dorośli. Dawać trzeba się nauczyć, a to wymaga czasu. Poza tym dzieci chcą dzieciństwa, młodzież radości życia, to, co od nich chcemy to dla nich strata czasu. Dlaczego ? Bo młodość ucieknie, a obowiązki będą zawsze.

Pamiętajcie rozwiązań jest wiele. Szukajcie. Sprawdzajcie. I najważniejsze. Dajcie Sobie pomóc. Pomóżcie Sobie same. Tak, aby mieć trochę czasu dla Siebie. Aby kiedyś nie poczuć się jak niewolnik. Warto w życiu umieć wyważyć. Czasami dać coś zrobić za Siebie. Czasami po prostu odpuścić. A czasami zrozumieć.

Rodzina jak z obrazka. W kącikach kurzu nie uraczysz. Na stole wazon z pachnącymi świeżymi kwiatami, rozkładasz naczynia. Pachnie obiadem, który właśnie co przygotowałaś po pracy. Patrzysz przez szybę. Szkło błyszczy się w popołudniowym słońcu. Wołasz do stołu słodziaki co z pieskiem się właśnie bawią i ze szkoły powracały. Potem na tarasie popijasz kawkę lub herbatkę, wpatrzona w kwitnące wypielęgnowane rośliny i przez uchylone drzwi słyszysz sygnał z piekarnika. Ciasto się właśnie upiekło. Zapach truskawek i wanilii wypełnia otoczenie. Po prostu sielanka. Czy tak to Sobie wyobrażamy ?

Tak jest na filmach. A jaka jest rzeczywistość ? Już nie jest tak dokładnie i nie zawsze jak na obrazku. Wracasz z pracy. Zlew pełen naczyń, w korytarzu barykada z butów, stopa do podłogi się klei, bo ktoś sok rozlał, a pies do tego wszystkiego dywan obsikał. Na szybie historia pewnego ptaszka, który codziennie tędy przelatuje. Nie masz czasu umyć. Chcesz do stołu obiad podać, a na stole mydło i powidło. Bo stół pod ręką i po drodze. Jeśli późnym wieczorem nic nie ugotowałaś masz wyzwanie co na szybko. A jak masz to będzie odgrzewane czyli już nie takie smaczne. O deserze zapomnij. Jak masz dużo szczęścia znajdziesz chwilkę dla Siebie. Chcesz wyjść i się troszkę umalować, a Twoje kosmetyki gdzieś się ulotniły. Masz szczęście, że przynajmniej mydło się nie skończyło.

To schemat, który spotykam bardzo często. Schemat rodzinny. Biorę, więc temat na tapetę. Niedziela. Leżę na hamaku. Leżymy sobie we dwie z psiapsiółą, bo ustrojstwo podwójne. Słońce wysoko. Niebiesko na nieboskłonie. Taka chwilka dla siebie. Rozmawiamy o tym jak kochane dzieci podchodzą do porządków, kiedy im się do końca nie chce. Że więcej wtedy strat niż korzyści. Jakie jest ich zaangażowanie i że lepiej czasami tego nie oglądać. O tym jak zdarza się z pełnymi reklamówkami zaraz po pracy w drzwiach stanąć i widzi to, co nie do końca chciałoby się widzieć. Jak ręce chcą opaść, bo czasami opadają, ale nie mogą, bo pełne. Ale również o tym jakie życie byłoby puste i ile mniej wyzwań. Zaczęłyśmy szukać stron dobrych, bo są przecież takowe. Dostrzegłyśmy plusy, choć ciągle minusów było dużo.

To był początek. Pojawił się śmiech, a zęby w słońcu lśniły. Za brzuch się na koniec ze śmiechu trzymałam. Łzy radości poleciały. Wiecie do czego doszłam i co mnie najbardziej w tym wszystkim ubawiło ? Że często będąc kobietą zadajemy sobie pytania: Dlaczego tak u mnie jest ? Co źle robię ? Może jakieś błędy wychowawcze popełniłam ? Może coś przegapiłam ? Może coś ze mną nie tak ?

Wystarczy kochane Matki Polki oczy otworzyć. Przecież nie jesteśmy inne. Każda z nas przechodzi to samo. W każdym domu te same wyzwania. Tylko, że my takie ambitne i mało która z nas o tym mówi. Stara się po prostu sprostać. Nie dostrzegamy, że w około podobnie. Wyrzućcie, więc troski na bok. Wszystko z Wami ok. Jesteście wspaniałe i wyjątkowe w tych ciągłych pomysłach i do doskonałości dążeniach.

Kiedy dzieci do Was zawołają Matko z dziwnym akcentem i zadziornym wzrokiem pamiętajcie, że to z miłości i przekomarzania. Bo tak naprawdę kochają skrycie. A, kiedy pies na dywan sika to zwyczajnie z radości albo, dlatego że ma problemy z układem moczowym. Więc głowy do góry i nie mazgaić się proszę. Naprzód następnym wyzwaniom jak cała reszta Matek Polek.

Zawody. Jest ich setki, a nawet tysiące. Od stojących, poprzez jeżdżące, pływające i latające aż po siedzące biurowe. Wszystkie wyuczone. Jest jednak taki jeden, który często spędza nam sen z oczu. Rodzicielstwo. Jak być rodzicem nie nauczą nas nigdzie. Owszem pielęgniarki pokażą jak przewijać, a gdy dziecko starsze psychologowie powiedzą jak sobie radzić gdy coś nie wyszło. Ale te krótkie kursy to nic, bo tu nawet studia byłoby mało. Wszyscy jesteśmy, więc samoukami. W chwili narodzin dziecka dostajemy bowiem do ręki materiał niepowtarzalny. Jedyny w swoim rodzaju. Obdarzamy je miłością. Najpierw jest malutkie i bezbronne, i da się tak łatwo rzeźbić. Całujemy, pielęgnujemy, nosimy na rękach i na barana. Dbamy jak potrafimy i uczymy wszystkiego według naszych przekonań, a ono naśladuje i powtarza. To takie słodkie. Pokazujemy nadal co dla niego dobre. Uczymy manier jak ma się zachować i z kim obcować. Mówimy co należy, a, czego nie wolno. Dajemy wszystko, co najlepsze i tyle na ile nas stać. Zapisujemy do najlepszych przedszkoli i szkół, uczymy języków. Wozimy na wakacje i ciągle kochamy bez granic. Wyzwań przy dzieciach nie brakuje. Im większa pociecha tym jest ich więcej. Stawiamy im czoła. Kiedy rodzi się drugie wydaje nam się, że już mamy instrukcję obsługi. Ale nie do końca tak jest. Bo każde następne stworzenie boskie jest inne. Im więcej większych dzieci tym mniej włosów na głowie i tym bardziej siwe. Każdego dnia dajemy z Siebie wszystko. Cały czas z myślą, że one już będą mądre w wyborach i błędów tych co my nie popełnią, bo na naszych się nauczą. Cały czas z myślą, że kiedyś to nasze dobro wróci, że dzieci będą nam wdzięczne i będą robiły tak jak jest w naszych wyobrażeniach. A wyobraźnia działa.

Przychodzi czas, kiedy dziecko przestaje być dzieckiem. I tu zaczynają się rozczarowania. Nie chce wyjść z domu, bo mu dobrze na matczynym stołku lub z domu ucieka. Dzwoni co chwilkę, bo nie może końca z końcem związać albo nie dzwoni w ogóle, bo zapomina. Znalazło Sobie druga połowę, ale ta nam nie odpowiada, bo jakaś inna miała być wg naszych planów. Żyje w wolnym związku albo spotyka się z osobą tej samej płci. Gdzieś mu się noga podwinęła, gdzieś nie w takie kręgi wpadło. Podjęło niesłuszną decyzję i długi ma. Roztrwoniło pieniądze, które dostało. Włóczy się po świecie. Szkoły nie ukończyło. Zawodu nie ma konkretnego. Nie prowadzi domu tak jak uczyliśmy go, no i wyjechało daleko, choć miało być blisko. Czasami drażnią nawet małe drobiazgi. Ach to dziecię. To wszystko nie tak miało być. Opiekujemy się dziećmi gdy są małe i żyjemy w przeświadczeniu, że one będą opiekować się nami wiele lat później. Że będą na wyciągnięcie ręki. Że kiedyś podziękują i zawsze będą pamiętać. Pamiętają i kochają, ale zawsze dziękować nie będą. Zaczynają żyć swoim życiem. Często poznają wielką miłość, która przez chwilę jest mocniejsza niż uczucie do mamy czy taty. Często wyjeżdżają za marzeniami na drugi koniec świata. Często zatracają się w nowej pracy, która daje im pieniądze i niezależność. Pragną wolności i zasmakowania wszystkiego. Mają moc i chcą ją wykorzystać. Wszystkie mimo naszych nauk uczą się życia po swojemu. Bo są inne od nas, choć te same geny. Nawet te najbardziej mamusine lub te, które sami do Siebie przywiązaliśmy. Pomijam tylko te naprawdę szczególne przypadki, gdzie choroba dzieci, rodzica  czy zdarzenia losowe stoją na przeszkodzie.

Jeśli nie chcemy być zawiedzeni w przyszłości podejdźmy do tematu z pokorą. Kochajmy bez zobowiązań. Dajmy co cenne nie licząc na zwrot. Dzielmy się doświadczeniami, ale pozwólmy popełniać własne błędy. Nie spodziewajmy się cudów po latach. Nie dziwmy się innością. Stwórzmy miejsce, do którego nasze dzieci mogą wracać gdy stracą grunt pod nogami, ale nie liczmy, że przyjadą na każdy zaproszony obiad. Kiedy tęsknimy bierzmy pierwsi telefon do ręki. Nie czekajmy na to, że zadzwonią, bo tak rodzą się żale i pretensje. Cieszmy się chwilami razem, zapamiętujmy je i pielęgnujmy.

Jesteśmy istotami stadnymi. Lubimy bliskość osób, które kochamy dlatego do niej dążymy. Boimy się pustki. Marzymy, aby kiedyś mieć już czas tylko dla Siebie po czym nie możemy się odnaleźć bez rozkrzyczanych pociech, których wszędzie było pełno. Najpierw są dzieci potem ich nie ma, są tylko od czasu do czasu lub bardzo rzadko. I jak tu żyć ? Można Kochani.

Nauczcie się żyć po swojemu i z życia korzystać. Bo wreszcie nadszedł czas, o którym marzyliście momentami gdy Was macierzyństwo przerastało. Wyciągnijcie z szuflady pasje. To czas na książkę ogród czy znajomych. Na odsypianie nocy i troszkę szaleństwa. Przy odrobinie szczęścia długo spokojem się nie nacieszycie. Historia toczy się w koło. Ledwo się obejrzycie jak w drzwiach staną wnuki, a dziecko powie: Mamo, tato mogę na chwilkę zostawić, bo mały chory, a ja muszę do pracy. Albo: Przyjedź, bo pomoc do wnusi potrzebna. I co nie zostaniesz, nie pojedziesz na drugi koniec świata ? Tam znowu będzie gwarno, a spokój zamknie się w szafie, bo hałas nie jest jego. Pasje, książki i ogród znowu odłożysz na potem. Tylko pamiętajcie, że w tym świecie jesteście już tylko gościem. A więc bez wymądrzania.

Patrzę na zamyślonego człowieka z butelką piwa w ręce. Słucham od ludzi: Ja już starszy. Dla mnie jest za późno. Ja mam już pracę. Jak jest to jest, ale jest.

Co nas takiego wiąże ? Ustawy, papiery i dyplomy, na których napisano jesteś księgowym i krzyżyk na drogę ? Kalendarz, w którym widzimy upływający czas ? Czasami zostajemy kimś z przypadku. Bo czasami ktoś nam podpowiada w dobrej wierze, ale to nie do końca jest nasze. Czasami decyzje podejmujemy zbyt wcześnie, kiedy do decyzji nie dojrzeliśmy. To, co kochamy robić jest w nas od zawsze. Nie wiemy o tym często, bo rodzi się z czasem, potrzebuje lat. Spotykamy na swojej drodze kogoś, kto nam pokazuje nowy świat. Nasz świat. Zaczynamy robić coś, co było nam zupełnie obce, a okazuje się, że jest zupełnie nasze. Bo praca często rodzi się z zamiłowania. Patrzymy na własne życie. W kieszeni mamy już dokument ze szkoły czy uczelni, którego czasami stajemy się więźniem. A przecież wiemy, że praca powinna cieszyć. To, co chcemy przeradza się w marzenie. Zostajemy przy starym.

Zostałeś konstruktorem z zawodu, a chcesz prowadzić biznes i sprzedawać. Jesteś nauczycielem, a chcesz być dyrektorem, bo i wyzwanie inne. Pracujesz przy produkcji felg, a chcesz robić świece. A może lubisz to, co robisz, ale jest coś jeszcze co ciągnie jak magnes. Sprawdź. Jeśli jesteś w sytuacji, gdzie masz w czym wybierać jesteś szczęściarzem. Próba nie strzelba. Przebieraj, wybieraj i zostań przy tym, co Twoje było lub będzie. Nie dajmy się zwodzić myślom, że coś jest za wcześnie albo za późno, że w dzisiejszych czasach się nie da. Że jak jedno to już nie ma drugiego. Podążaj swoją drogą, przypatruj co się dzieje dookoła. Rób to, co w życiu kochasz. To, co jest Twoje jest blisko ciebie, zauważ to i dotknij.

Słucham osobę z ogromną wiedzą o pszczelarstwie, gdy jako dzieciak dziadkowi pomagał. Wiedza nie spisana. Tęskni za tym. Los dał mu papiery na inne zajęcie. Od niego miód kupiłabym z zamkniętymi oczami. Słucham historii, gdzie zdolny artysta, który kochał malować urokliwe uliczki jeszcze bardziej uroczego miasteczka nad Wisłą, zatracił się w pracy biurowej. Komputery, spotkania, dokumentacje i urzędy. Najlepszy w mieście architekt, którego dzieła oglądasz w kraju i za granicą. Ale za czymś po latach tęskni. Za małym krzesełkiem na rynku, sztalugą i setkami szkiców, które wyszły spod jego ręki. Za miejscem, w którym tak dobrze czuł się. Za tamtym słońcem, które sprawiało, że rysunek nabierał mocy, tempem życia i tamtymi ludźmi. Cóż za praca powiecie. A on malował życie i zarabiał na tym dobre pieniądze. Kamieniczki Kazimierza Dolnego może po latach nieco inne. Krzesełko okrył kurz w piwnicy. Jest rodzina, praca. Ale dłoń sprawna tylko czeka, aby tam powrócić. Głowa nadal trzyma w ryzach marzenia, choć argumentów ma za mało. Do Kazimierza drogi godzina. Klucz do piwnicy pod ręką. Bak w samochodzie pełny i wolna niedziela, bo dzieci wyrosły. Wszystko na wyciągnięcie ręki, a jednak jakoś daleko. No może tylko za oknem pada. Dla niego specjalnie pogodę zamawiam. To samo słońce co kiedyś świeciło, bo ono niezmienne. Żeby mógł podjąć próbę. Żeby znowu tego, co było mógł pokosztować na nowo. Bo to nowe doświadczenia. A nóż coś fajnego się z tego zrodzi. Kto wie. Tak przecież rodzą się nowe horyzonty.

Biorę do ręki gazetę, a w niej wywiad z ludźmi z korporacji, którzy rzucili wielkie miasto i przenieśli się na wieś. Przed domem pasą się owce, a oni sprzedają sery jakich w sklepie nie uraczysz. Pachnące świeżą wiosenną trawą o specyficznych smakach. Jest w czym wybierać. Co najmniej dobre jak francuskie pleśniowe. Wiem, bo jem. Oni są szczęśliwi. Realizują się i codziennie rano wstają z ogromną satysfakcją i nowymi pomysłami. Ale im się nie udało. Oni mieli odwagę coś zmienić. Da się ? Da.

Jest ranek. Na lądzie chrzest żeglarski dla maluszków właśnie dobiegł końca. Dobra zabawa zwieńczeniem wysiłku. Po ceremonii wszyscy się rozchodzą. Delikatny klaps pagajem w pupę zaliczony. Gratulacje i uścisk dłoni kapitana również. Gadżety rozdane. Buzie uśmiechnięte. Ale nie u wszystkich. Patrzę na smutną minkę kilkulatki siedzącą na pniu drzewa. Ubrana w białą sukieneczkę z morskimi kolorowymi motywami, oświetlona pierwszymi promieniami słońca. Na głowie kok na szybko z długich blond włosów zawinięty, żeby duże niebieskie oczy było widać. Każdy włos, w innym odcieniu żółtego, beżu i bieli mieszanych w różnych proporcjach. Jakby Anioł farbkami z promieni słonecznych się bawił, bo ma na to czas. Dziewczynka wygląda uroczo. Ale oczy w ziemię wpatrzone. Przed chwilą lśniły radością, ale w sekundę szkliste się zrobiły. Jakby zaraz po lekko muśniętych słońcem i gładkich policzkach łza miała popłynąć. W rączkach przebiera żeglarską linę, którą przed chwilką ją przepasano. Oho. Widzę to. Jak mina zrzedła. Widzę jak jej głowa zadaje pytanie i znalazła odpowiedź, która jest dziecku nie na rękę. Myśl która dała do myślenia.

Z ust Błękitnej Laguny, bo takie imię właśnie jej nadano, słyszę:. Ja nie chcę być żeglarzem. Ja chcę być malarką!

Dzieci rozumują bardzo prosto. Jeśli robię coś jednego, drugie musi poczekać. One zawsze są tu i teraz. Kiedy się bawią to się bawią. Kiedy oglądają telewizor za żaden Bóg do nich nic nie dociera, takie skupienie nastaje. Warto o tym pamiętać, kiedy wołamy dziecko i jesteśmy niezadowoleni, bo nie słucha, bo mało czujne. Myśl dziewczynki przyniosła ze sobą strach: Jeśli zostałam żeglarką jak mogę spełnić marzenie bycia malarką. Nikt mnie nie zapytał kim chce być. No i smutek nastał. Bycie w świecie Tu i Teraz to podstawy cieszenia się każdą chwilą. Warto wiedzieć jak go wykorzystywać.

Czy dziewczynka ma jakieś ograniczenia co do profesji w przyszłości ? Może być żeglarzem i kapitanem statku, bo kocha wodę i wiatr we włosach. Malarką, grafikiem czy architektem, bo kocha malować. Ogrodniczką co pięknie przycina drzewa. Prowadzić bloga kulinarnego, w którym jedzenie nie tylko jest smaczne, ale trzeba go pięknie podać. Gimnastyczką w cyrku, gdzie delikatna dusza artystki przełoży się na piękny płynny ruch ciała. Może wykonywać każdą pracę, w której będzie się spełniać manualnie. Każdą która będzie „jej”. Może ich wykonywać kilka na raz jeśli tylko będzie to w stanie pogodzić. Jedyne przeszkody na jakie się natknie to czas i siły, bo jeśli będzie lubiła robić wiele rzeczy na raz, tego jej może nie starczyć. Powiecie może, że jej jest łatwiej. Bo malutka, bo wszystko przed nią. A jednak wokół niej wiele zagrożeń. Pierwsze to rodzice, którzy w dobrej wierze podpowiadają co dla nie będzie najlepsze i gdzie najlepsze pieniądze się czają. Są ludzie, którzy robią w życiu to, co kochają, którzy mają dwie profesje lub robią kilka rzeczy na raz. Dziewczynka to usłyszała. Wrócił uśmiech. Żeglarką już jest, a w głowie mnóstwo pomysłów. Przyjdzie czas na wdrożenia.

Czasami patrzymy na nasze marzenia jak na nieostry obrazek. Kiedy przypatrujemy się dłużej, coś dostrzegamy coś zaczynamy widzieć wyraźniej. Coś nam bliskie, a jednak dalekie. Kusi nas. Coś nas tam ciągnie. Tam jest świat czy życie, o którym marzymy. Coś wiemy. Czegoś się domyślamy. Wiemy, że coś jest w zasięgu ręki, a ręki nie wyciągamy. Ciągle coś. Jakby ktoś nam założył obrożę i na smyczy trzymał. Po głowie chodzi nam niewyraźny obraz naszych marzeń przyćmionych ciągłymi obawami i tłumaczeniami.

Zrealizować marzenia. Trudne ? Tak. Łatwe nie jest. Bo to decyzje, bo to wybory, bo to pozytywne nastawienie. Jeśli myślisz że marzenia się spełniają możesz nigdy ich nie doczekać. Marzenia się po prostu spełnia. Warto o tym pamiętać. Jeśli nie chcesz tylko żyć marzeniami, zacznij działać. Życzę powodzenia.

Marzenia:

1. Przypomnij Sobie, że je masz.
2. Nie daj, aby poszły w zapomnienie.
3. Wpatruj się w nie jak w piękny obrazek, wsłuchuj, wypisuj na kartkach.
4. Wyciągaj z worka jedno po drugim, nie wszystkie na raz.
5. Zacznij od tych małych, ćwiczenie czyni mistrza.
6. Nie pytaj innych czy warto, każdy Ci powie, że tak.
7. Marzenia są nieco wymagające, zaplanuj wdrożenie z myślą, że nagroda będzie niewspółmiernie większa.
8. Pożegnaj się ze strachem, który je więzi. Zamknij go na 4 spusty w szafie.
9. Pamiętaj o innych, ale głównie o Sobie, troszkę egoizmu nie zaszkodzi.
10. Stosuj „zasadę przyciągania”, gdzie myśl rzeźbi rzeczywistość. Każda myśl to krok bliżej celu.

Miasto. Mieszkasz w nim lub na jego obrzeżach. Bywasz w nim czasami.

Dzisiaj zobacz jedno z miast oczami duszy. Miasteczko jedno z wielu. Kiedyś nie wyglądało za ciekawie. Rozrosło się wokół przemysłu. Szybko powstały szare blokowiska. A na obrzeżach wśród tutejszych lasów wraz za nimi wielkie śmietnisko. Wyobraźcie Sobie to samo miasto dzisiaj. Po tamtym wysypisku nie ma już śladu, bo ekologia o to zadbała. Wokół czuć już zapach lasów, po których ludzie chodzą na grzyby i konwalie. Są tacy co z tego żyją. Bloki na kolorowo są malowane. Na rondach rosną bratki, a ludzi ceniących ruch i zdrowie można spotkać wszędzie. Znajdziesz tutaj „sanatorium” i liczne ośrodki sportu, gdzie można ćwiczyć w środku i na świeżym powietrzu.

No właśnie i tutaj się zatrzymam, bo u mnie nos delikatny, a tej świeżości na chwilę zabrakło. Po okolicy roznosi się jak zaraza coraz bardziej nieprzyjemny zapach. Moje miasto zaczyna śmierdzieć. Przysłuchuję się. Coraz liczniej zaczynają o tym mówić ludzie. W mieście jest strefa, którą nazywa się przemysłową. Nazwa słuszna  bo nieco więcej niż zwykle tu zakładów. Tędy prowadzą najdłuższe utwardzone ścieżki na których spotkasz rolkarzy. Tutaj na swoich dwukołowcach pomykają rowerzyści. Do pracy, ale nie tylko. Pracodawcy mają zalecenia dbać o środowisko i ludzi z którymi pracują tak samo jak o własne zdrowie. Tak stara się robić większość. Bo miasto na to zasługuje. Bo właściciele zdają sobie sprawę, że to, co w powietrzu albo im służy albo nie służy. Strefa nie leży na obrzeżach. Strefa dla wszystkich mieszkańców miasta jest ich bliskim sąsiadem.

Dzisiaj coś mi nie leży gdzie trzeba. Rozglądam się w prawo i w lewo. W środku miasta napawam się widokiem wielkiego śmietniska. Patrzę w niebo. Lubię ptaki. Również gawrony i mewy śmieszki. Ale w polach i nad wodą, bo tam jest ich miejsce. A one latają ponad mną. Na dachach sąsiedniego ogromnego budynku z nowoczesną instalacją ptaki zlatują się z całego miasta. Zrobiły tu sobie jadalnię i toaletę jednocześnie. Szukają resztek jedzenia. Na niedawno mytych szklanych elewacjach znowu widać nietypowe dekoracje. To najlepsze miejsce na wypad na drugie śniadanie. Na środku dachu objedzone z mięska kości i okazy tego samego gatunku, które tu zakończyły z nieznanych mi przyczyn swój żywot. Ciekawie musi się dziać na dachu wieczorem, kiedy czas kolacji nadchodzi a na wysypisku ludzi już nie ma. Nie chcę jednak tego oglądać. Oszczędzę Sobie widoków. Myślę o ludziach którzy w tym miejscu pracują. O mieszkańcach pobliskiego osiedla. O dzieciach co na przedszkolnym ogródku się bawią.

Zarówno w przyrodzie, jak i w biznesie jestem za równowagą. Z ludźmi przedsiębiorczymi spotykam się od lat 30. Od kilku myję samochód, choć wiem, że za chwilę i tak oblepi go metalowy pył. Od wielu lat wdycham aluminium, które krąży w powietrzu nad moją głową. Od lat pracuję w strefie przemysłowej. Wiele rozumiem i wiele sobie tłumaczę. Mimo to moim skromnym marzeniem jest żyć zdrowo wśród zdrowych ludzi. Nigdy nie spotkałam się z wysypiskiem w środku miasta. Jako zwykły człowiek wierzę, a jako architekt z wykształcenia wiem, że przy dzisiejszych technologiach, w życiu i biznesie można pogodzić wiele. Można prowadzić wysypisko bez ptaków i gryzoni, bez drapiących po nosie zapachów i nieciekawych widoków. Podążać za przepisami, ekologią i postępem. Przykładem są pobliskie podobne placówki świecące przykładem. Warto tylko chcieć i czasami popatrzyć na ludzi. Warto pamiętać o tym, co w życiu ważne. Opłaca się postawić na zdrowie, które ceni ten co go nie ma i na to jak zapamiętają nas inni.

Żyć w mieście, gdzie wszyscy dbają o jego czystość to połowa sukcesu. Druga połowa to dbać samemu podnosząc chociażby papierek leżący na ziemi. Oczywiście dobry sąsiad to też połowa sukcesu. Inna połowa to być równie dobrym sąsiadem.

Jeśli masz sąsiada, w bloku który zbiera śmieci uwzględnij, że może być chory albo robi to z biedy. Jeśli Twój sąsiad w domku ma stan, który oceniasz jako nieład i nieporządek, pomyśl jaka może być tego przyczyna. Jeśli stan, który Cię nie satysfakcjonuje nie wynika ze złej woli nie psiocz, nie krytykuj, nie oceniaj, pomóż rozwiązać problem. Staw czoła wyzwaniu.

A co z sąsiadem, u którego trudno zrozumieć proces myślowy ? Gdzie o zrozumienie trudno ? Gdzie priorytety inne ? Dbaj o Siebie. O Twój komfort. O zdrowie Twoje i Twoich bliskich. I zrób wszystko, aby w twojej okolicy powietrze znowu pachniało lasem. Czy wiesz co wdychasz Ty i co wdychają Twoje dzieci ? Czy wiesz jak pachnie Twoje miasto ? Uruchom zmysł powonienia. Wybierz się na spacer czy rower. Sprawdź czy Twoje miasto pachnie. Jeśli nie czujesz odorów, które kojarzą Ci się z koszem na śmieci, do którego wyrzucałeś wraz z mięsem obiadowe resztki, a potem zostawiłeś w cieple na miesiąc pamiętaj, JESTEŚ SZCZĘŚCIARZEM.

Kochanie – mówię spokojnie do przesłodkiej małolaty. Nie kroimy bezpośrednio na drewnianym blacie. Od tego są deseczki.

Dziecina rozkłada rączki i z uśmiechem oznajmia – No co Mamo !, przecież każdy błędy popełnia. Oczy jej świecą jak iskierki, a na buzi uśmiech i pewność Siebie.

Pomyślałam: Wszyscy o tym wiemy od dziecka, tylko czasami zapominamy. No i przecież święci nie jesteśmy bo tylko święty błędów nie popełnia. Chociaż z tym też bym polemizowała.

Blat jest teraz wyjątkowy, oryginalny i jedyny w swoim rodzaju. No i ktoś za mnie szczypiorek pokroił. Nie potrzebowałam ale do kanapek zużyłam.

Zadałam Sobie pytanie. I co by mi z tych nerwów było, czy krzyków. I na co gdybanie po fakcie. Sama czasami niezdara coś rozleję, innym razem zapomnę, a jeszcze innym urażę kogoś słowami. Mamy przecież możliwość zetrzeć rozlane, przypomnieć Sobie i nadrobić co zapomniane, przeprosić tego co smutny przez nas chodzi.

A więc może nie ma co złościć się na błędy Swoje, czy innych. Może warto je pokochać i żyć z nimi w zgodzie.

Oczywiście nie zawsze potrzebujemy zmian. Śpimy na prawym boku obok osoby której chcemy spać, wstajemy lewą nogą z łóżka które jest wygodne, idziemy do toalety którą sami urządziliśmy, wstawiamy wodę na herbatę którą uwielbiamy, myjemy zęby pastą która jest smaczna. Jeśli to środek tygodnia robimy kanapkę do pracy którą polubiliśmy z czasem lub kochamy od zawsze.

Jeśli nam wszystko pasuje, gra i jeśli się z tym dobrze czujemy przyzwyczajenia nam służą. Ułatwiają życie, organizują, niosą spokój. W lustrze przy porannej toalecie pojawia się uśmiech. Mnie wtedy chce się tańczyć.

Czasami jednak mówisz Sobie – Ale mnie obowiązki przytłaczają, lub – Ale mi ta praca ostatnio nie pasuje, albo – Za mało daję miłości, lub mam jej za mało. Nie jest Ci za wesoło. Chcesz coś zmienić w Swoim życiu, bo jest Ci troszkę smutno. Chcesz robić od rana wielkie zmiany, a potem i tak robisz po staremu. Dlaczego ?. Bo czasami chcemy zrobić duży krok, ale boimy się, bo nigdy małych kroczków nie było.

Kiedy więc poczujesz chęć zmiany, może warto zacząć od czegoś prostego, drobnego. Według zasady małymi kroczkami. Tak jak natura podpowiada. Najpierw raczkuj, potem naucz się chodzić a potem przeskakuj przez przełęcz lub szczyty zdobywaj. Małe zmiany cieszą. Duże radują. Małe są do wykonania natychmiast i nic nas nie kosztują. Duże potrzebują czasami więcej czasu, czasami więcej planowania a ponad wszystko doświadczenia. Wszystkie zmiany mamy na wyciągnięcie ręki tylko duże są czasami za ciężkie, gdy w małych nie nabyliśmy wprawy.

Przełożyłam poduszkę w miejsce nóg. Fik. Obrót o 180 stopni. Wyciągnęłam długaśne kończyny żeby się rozciągnąć. I już sufit wygląda inaczej, bo i tu światło inaczej pada. I już inne spojrzenie. W tym miejscu inne powietrze i inaczej pachnie. Fakt że stopami po nocy, ale INACZEJ. Zmiana pozycji, horyzontu, nastawienia pociągnęła za sobą zmianę myślenia i działania w ciągu dnia.

Zmiany na lepsze cieszą, niosą niespodzianki. Zmiany są na twarzy wymalowane. Sprawdźcie to Sami.

Czy bywa, że wstajesz rano i dusisz coś w Sobie, bo coś się wydarzyło złego ?. Coś męczy, dręczy i dobija. Coś zraniło, albo Ty zrobiłeś coś, co teraz boli kogoś innego ?.

Bo to mało w naszym życiu nie po naszej myśli się wydarza ?. Pojawia się poczucie winy, wyrzuty sumienia, niesmak, ból, smutek, zniechęcenie. Cokolwiek by to nie było wymaga zmian bo przecież przyznacie że lepiej gdy twarz radością promienieje. Przypominam Sobie dwie sytuacje z życia. Coś co zadziałało się wręcz natychmiast. Rozwiązaniem była druga osoba, impuls z zewnątrz. Wykorzystałam szansę żeby ktoś mi pomógł.

–  wyrzuciłam to z Siebie.

Czy mieliście kiedyś możliwość ­­­wygadać się tak do końca, zamiast być z troskami sam na sam ?. Są obok nas tacy co Kochają i wysłuchają wszystkiego. Ty mówisz, on słucha. Jeśli masz kogoś takiego daj mu to co masz najcenniejszego. Takich ludzi ze świeca szukać. Niosą za sobą spokój, zrozumienie. Wiesz że do nich możesz zadzwonić i napisać o każdej porze. Pójdą z Tobą do lasu, nawet gdy deszcz pada. jedzą słodkie ciacho choć za nim nie przepadają. Są z Tobą dopóki nie poczujesz się lepiej. Przy takich ludziach zrzucasz balast. Świat znowu nabiera kolorów. Pojawia się wiara, która na chwilkę gdzieś zniknęła.

– dostałam porządnego „kopa”.

Szczęście jest zaraźliwe, ale smutek jest jak wirus Ebola, co rozprzestrzenia się jak kula śniegowa. Czasami próbujesz ukryć Twoje troski czy złe samopoczucie. Dla dobra Ogółu. Ale są tacy co widzą, pytają i chcą pomóc. Starają się, przytulają, zaręczają że będzie dobrze. Chcą dla Ciebie jak najlepiej. Mają inny pogląd na sytuację. A Ty dalej obstajesz przy Swoim. Nie chcesz mówić, nie możesz. Powodów jest wiele. Wtedy słyszysz: Babo już trudno z Tobą wytrzymać. Wyzbieraj się, bo sama nie wiesz czego chcesz. Jak to działa ? Osobiste odczucia ?. Jakby asteroida we mnie uderzyła centralnie. Faktycznie, przecież mój marny nastrój innym się udziela. A przecież nie zasłużyli na to. I nagle rozpryska się i znika, wszystko co myśli zaprzątało. Ulga. Umysł jest czysty. Teraz pozostaje wypełnić go nowymi dobrymi myślami. Uśmiechnąć się do kogoś. Powiedzieć przepraszam.

Ja też mam swoje lepsze i gorsze chwile. Czasami jest naprawdę nieciekawie. Chwała i gratulacje temu co tak nie mają. Nie lubię smuteczków a depresja to dla mnie ciężka choroba, więc każdy sposób który zadziała, ma u mnie wielkiego plusa. Czasami trzeba ich kilka. Bo po co chorować.

Dzisiaj jest jak jest. Jutro kiedy otworzysz oczy, może być różnie. Jak ten dzień będzie wyglądał i jak Ty się będziesz czuł, zależy wyłącznie od Ciebie. Wierzę, że masz swoje sprawdzone sposoby. Jeśli coś będzie nie tak, poszukaj właściwej metody. Znasz rozwiązanie, jestem tego pewna. A jeśli nic nie przychodzi Ci do głowy ? Może jeszcze rozdział RADOŚCI pomoże. A może wesoła muzyka. Tylko smutnych piosenek w smutne dni proszę mi nie słuchać. Głowy do góry życzę tym, u których chwilowo w głowie zagościł zamęt.